Hryðjuverk síonista gegn frumbyggjum Palestínu

Rætur hryðjuverka síonista

Höfundur eftirfarandi greinar, hér í lauslegri þýðingu, sem birt var 13. desember 2023 hjá „Institute for Palestine Studies“ er Maher Charif.[2]

Hryðjuverkin sem síonistagengi eins og Lahava (þýð. „loginn“), Paying the Price, Youths upon the Hills* og Jewish Fighting Organization stunda nú á dögum er ekki hægt að aðskilja frá hryðjuverkunum sem síonistagengi stunduðu á tímum breska umboðsstjórnarinnar yfir Palestínu sem byrjuðu að myndast í byrjun þriðja áratugar síðustu aldar og urðu mjög virk, sérstaklega á fjórða og fimmta áratugnum. Það sem greinir hins vegar núverandi síonistagengi frá öðrum eru að morð, íkveikjur, brottrekstur, helgispjöll og trjáfellingar þeirra gegn Palestínumönnum á Vesturbakkanum eiga sér stað með fullum stuðningi og stundum með virkri þátttöku hermanna ísraelska hersins.

Síonísk hryðjuverk fyrir 1948

Hugtökin „gyðingahryðjuverk“ og „síonísk hryðjuverk“ voru bæði notuð fyrir 1948 til að vísa til hryðjuverka sem vopnuð síónísk gengi frömdu sem beindust að arabískum íbúum Palestínu sem og breskum umboðsyfirvöldum. Frá miklu uppreisninni í Palestínu 1936-39 og alveg fram að stofnun Ísraelsríkis voru síónísk hryðjuverk notuð sem hernaðarvopn til að flýta fyrir stofnun sjálfstæðs gyðingaríkis. Fjölmargar árásir voru gerðar gegn Palestínumönnum til að hræða þá og reka af landi forfeðra sinna, og gegn breskum her- og lögreglustöðvum. Mörg morðtilræði voru framin sem og sprengjum komið fyrir á mörkuðum, skipum og hótelum. Foringjar þessara síónísku gengja voru menn sem síðar urðu forsætisráðherrar Ísraels, svo sem David Ben-Gurion, Menahem Begin og Yitzhak Shamir.

Síonista hryðjuverkagengi fyrir 1948

Þegar rætt er um hryðjuverk síonista fyrir stofnun Ísraelsríkis má benda á starfsemi fjögurra helstu síonistagengjanna: Haganah, Irgun (ETZEL), Stern og LEHI.

1. Haganah-gengið:
   • Árið 1909 stofnuðu Yitzhak Ben Zvi og David Ben-Gurion samtök sem kölluðu sig Hashomer (Verndarinn). Þetta voru fyrstu hernaðarsamtökin sem höfðu slagorðið „Júdea tapaðist með blóði og eldi og mun rísa aftur með blóði og eldi.“ Samtökin hófu starfsemi sína með því að taka að sér öryggishlutverk fyrir landnemabyggðir í Galíleu en breyttust síðan í bardagasveit. Í júní 1920, á ráðstefnu Ahdut Ha Avoda, var tilkynnt um stofnun Haganah (Varnar), sem framlengingu á Hashomer. Árið 1924 gáfu samtökin út „stjórnarskrá“ sína og lýstu því yfir að þau væru leynileg hernaðarsamtök sem hefðu það hlutverk að vernda gyðingasamfélagið í Palestínu, Yishuv. Haganah tengdist gyðingaverkalýðsfélögunum (Histadrut) og þjálfuðu meðlimi sína í notkun skotvopna í síonista samyrkjubúum (kibbutz) og byggðum, áður en sumir þeirra gengu í bresku lögregluna í Palestínu. Þetta gengi gerði einnig samninga um að kaupa vopn utan Palestínu sem það smyglaði síðan inn í landið og framleiddi nokkur vopn í litlum verkstæðum sem stofnuð voru í þessum samyrkjubúum (kibbutz) og landnemabyggðum. Árið 1939 var stjórnunarkerfi stofnað fyrir Haganah og Yacov Dori leiddi það, sem síðar varð fyrsti yfirmaður hersveita Ísraels.
   • Í síðari heimsstyrjöldinni gengu hundruð Haganah-meðlima í breska herinn til að aðstoða Bretland í stríði þess gegn nasistum Þýskalandi og bandamönnum þeirra. Þetta gaf þeim verðmæta hernaðarreynslu og gerði þeim kleift að safna miklu vopnabúri. Í stríðslok, og til að flýta fyrir stofnun gyðingaríkis, hófu meðlimir Haganah og úrvalseiningar þeirra, kallaðar Palmach, sem töldu um 60 þúsund karlkyns og kvenkyns bardagamenn og 700 yfirmenn, að framkvæma hryðjuverkaaðgerðir gegn breskum her- og borgaralegum útvörðum um alla Palestínu. Leyniþjónustur þeirra fóru þá að safna miklum upplýsingum um Araba, bæi þeirra og búsetustaði, sem þær nýttu sér á árunum 1947 og 1948 til að skipuleggja hernaðaraðgerðir gegn Palestínumönnum til að reka þá út úr bæjum sínum og þorpum. Eftir stofnun Ísraels var Haganah grunnurinn að ísraelska hernum og margir leiðtogar hans tóku þátt í að leiða hann og gegna pólitískum embættum í hverri ísraelskri ríkisstjórn.
2. Irgun (Etzel) gengið:
   • Árið 1923 stofnaði leiðtogi endurskoðunarsinnaðra síonista, Vladimir Jabotinsky, ungliðahreyfinguna Bitar í Ríga, höfuðborg Lettlands. Árið 1931, og í kjölfar hernaðarlegra meginreglna sem Jabotinsky boðaði meðal meðlima Bitar, var Irgun-gengið stofnað í Palestínu sem hernaðararmur endurskoðunarsinnaðra síonista, eftir sundrungu meðal meðlima Haganah-gengisins. Irgun var þekkt sem „National Military Organization“, fyrst undir forystu Avraham Tehomi, sem lýsti því yfir að „pólitískt ofbeldi og hryðjuverk“ væru „lögmæt leið í þjóðarbaráttu gyðinga fyrir landi Ísraels“. Frá og með 1938 varð þetta gengi virkt í að skipuleggja leynilega innflytjendur gyðinga til Palestínu.
   • Eftir komu sína til Palestínu árið 1942 tókst Menahem Begin, leiðtogi Bitar í Póllandi, að endurskipuleggja og umbreyta skipulagi þessa gengis og lýsti yfir uppreisn gegn breska umboðsstjórninni í Palestínu. Hann leiddi síðan röð hryðjuverkaárása gegn breskum og palestínskum arabískum skotmörkum. Breska ríkisstjórnin eftirlýstan hann og tilkynnti um verðlaun fyrir handtöku hans. Eftir stofnun Ísraels lýsti Begin fyrst því yfir að Ísrael hefði orðið til en að „allt heimalandið hefði ekki verið frelsað.“ Þetta var vegna þess að verkefni hans fól í sér að Stór-Ísrael myndi ná yfir öll löndin milli Nílar og Efrats, en síðar gerði hann samkomulag við bráðabirgðastjórnina í Tel Aviv um að afvopna Irgun-gengið og breyta því í stjórnmálahreyfingu sem hét Herut (Frelsi) sem árið 1973 tók þátt í stofnun Likud-flokksins.
3. Stern-gengið:
   • Þetta gengi, sem var klofningur frá Irgun, var stofnað árið 1940 af Avraham Stern, sem hafði dulnefnið „Yair“. Þetta kom í kjölfar deilna sem hófust vegna þess að þetta gengi ætlaði að halda áfram hryðjuverkastarfsemi gegn bresku umboðsstjórninni án tillits til yfirstandandi heimsstyrjaldar, andstöðu þess við að Gyðingar gengu í breska herinn og áform þess að vinna á hernaðarlegum grunni með hvaða hreyfingu sem studdi bardaga gegn Bretum í Palestínu eða hindraði gyðingastofnanir og samtök sem stofnuð voru á umboðstímanum.
   • Í því sambandi skrifaði Stern: „Núverandi leiðtogar okkar hafa ekki lært að segja ‘nei’ við Breta. Þeir eru Gyðingar í gettóinu, en hugarfar þeirra hefur ekki breyst. Það er undir okkur komið, litlum minnihlutahópi, að lýsa yfir þessu stríði í nafni fólksins, og fjöldinn mun fylgja okkur, hvort sem er með vilja eða ekki.“ Stern kallaði eftir ríki sem næði frá Níl til Efrat og hafði samband við ítalska fasista í því skyni að veikja bresk völd í Mið-Austurlöndum. Undir hans forystu framkvæmdi þetta gengi rán og morðtilraunir gegn breskum embættismönnum og gyðinga lögreglumönnum, sem voru kallaðir „samverkamenn“ Breta.
4. Lehi-gengið:
   • Þann 12. febrúar 1942 drap breska lögreglan Avraham Stern á meðan hann var í felum í Tel Aviv. Fylgjendur hans stofnuðu þá nýja og leynilega hreyfingu sem hét Lehi, skammstöfun fyrir „Baráttumenn fyrir frelsi Ísraels“. Lehi varð alræmt fyrir að nota launmorð sem hryðjuverkavopn og framdi um 42 launmorð, sem jafngildir tvöföldun morða bæði Irgun og Haganah. Ísraelsk stjórnvöld, gripu tækifærið eftir launmorðið á greifanum Folke Bernadotte í september 1948, rifu niður hernaðaruppbyggingu Lehi og herdómstóll dæmdi leiðtoga þess, Natan Yellin-Mor og Matityahu Shmuel Vitz, í langa fangelsisdóma, sem síðar voru mildaðir með almennri náðun. Yitzhak Shamir var áberandi meðal þeirra og varð forsætisráðherra Ísraels árið 1983.

Alræmdustu hryðjuverkaárásirnar sem þessi gengi frömdu

Þessir gengi frömdu fjölmörg hryðjuverk gegn palestínskum arabískum íbúum, sérstaklega á tímum hinnar Miklu uppreisnar (e. The Great Revolt) Palestínumanna, og meðal þeirra voru:

• Þann 17. mars 1937 kastaði meðlimur hryðjuverkagengis Irgun, í fyrsta skipti, handsprengju inn í kaffihús sem Palestínumenn sóttu í Jerúsalem og olli miklum mannfalli.
• Þann 6. júlí 1938 sprengdu meðlimir Irgun-gengisins tímasprengjur á fjölmennum markaði í Haifa og drápu 21 Palestínumann og særðu 52.
• Í júní 1939 var ráðist á þorpið Balad al-Shaykh í Haifa-héraði af einingu Haganah. Fimm þorpsbúar voru rændir og síðan myrtir.
• Að morgni 25. nóvember 1940 skók mikil sprenging borgina Haifa. Sprengingin, eins og síðar kom í ljós, átti sér stað á SS Patria, frönsku skipi sem hafði lagst að bryggju í höfn borgarinnar. Um borð voru 1800 Gyðingar, karlar og konur, sem bresk yfirvöld vildu senda til eyjarinnar Máritíus, þar sem þeir höfðu ekki nauðsynleg dvalarleyfi til að komast inn í Palestínu. Haganah hafnaði þessu og ákvað því að sprengja skipið í loft upp til að koma í veg fyrir brottvísun þeirra. Í kjölfarið létust 252 Gyðingar og 12 breskir lögreglumenn og 172 farþegar særðust. Palestínskum verkamönnum í höfninni í Haifa tókst að bjarga hinum farþegunum. Í kjölfarið ákváðu bresk yfirvöld að leyfa eftirlifendum að dvelja í Palestínu.

Þegar síðari heimsstyrjöldinni var að ljúka, og strax í kjölfar hennar, hertu þessi síonístagengi aðgerðir sínar gegn Bretum. Meðal þeirra voru:

• Þann 8. ágúst 1944 reyndi Lehi að myrða Sir Harold McMichael, breska yfirmanninn í Palestínu.
• Þann 6. nóvember 1944 myrtu tveir meðlimir Lehi-gengjanna Lord Moyne í Kaíró. Lord Moyne var þá hæstsettur fulltrúi bresku stjórnarinnar í Mið-Austurlöndum. Hann varð að skotmarki fyrir að berjast fyrir stofnun arabísks sambandsríkis í Mið-Austurlöndum. Morðingjarnir tveir, Eliyahu Bet-Zuri og Eliyahu Hakim, voru handteknir, dæmdir fyrir herdómstól og hengdir 23. mars 1945.
• Þann 18. júní 1946 voru gíslar rændir í Tel Aviv til að þrýsta á bresk yfirvöld, í fyrsta skipti sem þessi hryðjuverkaaðferð var notuð.
• Þann 29. júní 1946 framkvæmdi breska umboðslögreglan fjölda handtaka á skrifstofum Gyðingastofnunarinnar. Irgun-gengið, undir forystu Menahem Begin, ákvað að hefna sín með því að beina sjónum sínum að höfuðstöðvum breska hersins í Jerúsalem, sem voru staðsettar í King David hótelinu, og sprengja þær með dýnamíti 22. júlí 1946. Í kjölfarið létust 28 Bretar, 17 Gyðingar, 41 Palestínumaður og 5 aðrir, samtals 91.
• Þann 31. október 1946 var breska sendiráðið í Róm sprengt.
• Þann 5. desember 1946, og í fyrsta skipti, var bíll sem var lagt nálægt nokkrum byggingum í Sarafand sprengdur.
• Frá 4. til 6. júní 1947 voru tuttugu bréfsprengjur sendar frá Ítalíu til breskra stjórnmálamanna í London.
• Þann 29. júlí 1947 rændu meðlimir sama gengis nokkrum breskum hermönnum í Netanya-héraði og drápu þá.
• En mikilvægasta aðgerð Lehis var morðið á sænska greifanum Folke Bernadotte (1895-1948) sem hafði verið varaforseti sænska Rauða krossins áður en hann var skipaður af aðalritara Sameinuðu þjóðanna, Norðmanninum Trygve Halvdan Lie, sem „sáttasemjara“ í Palestínu í maí 1948. Þann 17. september 1948 reyndi Bernadotte með virkum hætti að breyta landakortinu sem skipti Palestínu í sundur í tilraun til að ná málamiðlun milli Araba og Gyðinga. Þetta leiddi til þess að forysta Lehis ákvað að myrða hann og fjórir meðlimir þeirra, klæddir í einkennisbúninga ísraelskra hermanna, hindruðu bíl hans þann 17. september 1948 í Jerúsalem-héraði sem Ísrael stjórnaði og skutu hann ásamt franska ofurstanum Andre Serot, yfirmanni eftirlitsmanna Sameinuðu þjóðanna í borginni, sem fylgdi Bernadotte. Báðir mennirnir voru drepnir samstundis. Til að dylja hverjir morðingjarnir voru, lýsti hreyfing sem kallaðist „Patriotic Front“ yfir ábyrgð sinni en tókst ekki sem hylma yfir hina sönnu morðingja. Morðið á Bernadotte var víða fordæmt og mínútuþögn var haldin til minningar um hann á allsherjarþingi Sameinuðu þjóðanna sem þá var í gangi.
• Þann 9. apríl 1948 frömdu einingar frá Irgun og Lehi fjöldamorð í þorpinu Dayr Yasin, þar sem íbúafjöldinn var um 700. Meira en hundrað þeirra voru myrtir með köldu blóði.

Á fundi leiðtoga Haganah í Tel Aviv í mars 1948, með Ben-Gurion viðstaddan, var ákveðið að semja heildstæða áætlun um þjóðernishreinsun, þekkt sem „Plan Dalet“, þar sem fjölmörg fjöldamorð voru framin til að hræða palestínska borgara og reka þá úr heimalandi sínu. Sum fjöldamorð voru framin áður en ísraelski herinn var stofnaður, eins og í fjöldamorðunum í Tantura, þorpi sunnan við Haifa, 22. og 23. maí 1948, sem leiddu til þess að meira en 200 palestínskir ​​karlar og konur voru myrt. Aðrir voru framdir eftir að sá her var stofnaður, eins og í þorpinu al-Dawaymah í al-Khalil (Hebron) hverfinu 29. október 1948, þar sem hundruð palestínskra karla og kvenna voru drepin.

Söfnin sem halda minningu þessara hryðjuverkagengja á lofti

Eftir 1948 voru söfn byggð til að halda minningu þessara síonistagengja á lofti og hryðjuverkamenn þeirra voru færðir undir sameiginlegt minni svokallaðrar „vopnaðrar baráttu“ fyrir stofnun gyðingaríkis.

• Haganah-safnið:
  • Var stofnað í Tel Aviv af „fornminjadeild“ sem tengist ísraelska varnarmálaráðuneytinu og ber nafn Eliyahu Golomb, stofnanda Haganah. Safnið var staðsett við hlið húss hans þar sem leiðtogar Haganah hittust til að skipuleggja hryðjuverkaaðgerðir gegn Palestínumönnum og Bretum.
• Etzel-safnið:
  • Var stofnað í Tel Aviv að frumkvæði Félags Etzel-bardagamanna til að minnast félaga sinna og var nefnt eftir Amichai Paglin sem leiddi hernaðaraðgerðina sem lauk með falli Jaffa. Það var opnað árið 1983 af Menahem Begin, forsætisráðherra Ísraels, sem var einn af leiðtogum þess gengis.
• Lehi-safnið eða „Beit Yair“:
  • Var stofnað í Tel Aviv í húsinu þar sem Avraham Stern, eða „Yair“, var myrtur af breskum lögreglumönnum. Safnið heldur sýningar sem lýsa lífi hans og starfsemi og heldur menningar- og fræðsluviðburði fyrir nemendur og ungt fólk, auk fyrirlestra og námstíma.

Niðurstaða

Forfeður landnemagyðinga nútímans, sem hrella Palestínumenn á hernumda Vesturbakkanum og í Jerúsalem, frömdu hræðileg hryðjuverk á fjórða og fimmta áratug síðustu aldar. Meðlimir þessara síonístagengja, sérstaklega Irgun og Stern gengjanna, tóku forystuna í að nota hryðjuverk sem pólitískt vopn í Mið-Austurlöndum. Eftir stofnun Ísraels, urðu þeir brautryðjendur þess sem oft varð að hryðjuverkastefnu Ísraelsríkis, eins og sjá má af fjölmörgum fjöldamorðum sem ísraelski herinn framdi og ofbeldinu sem beitt var gegn palestínsku þjóðinni undir opinberu samþykki stjórnarflokka, svo sem Likud, sem stofnað var af fyrrverandi þekktum meðlimum síonískra hryðjuverkagengi eins og Irgun og Lehi. Ef síonísk hryðjuverk í Palestínu áttu þátt í að ákvarða gang mála á tímum breska umboðsstjórnarinnar, þá er það ríkishryðjuverk Ísraels sem ræður gangi mála í dag.

Heimildir:

Á ensku:

• Cypel, Sylvain. “~Bouter les Britanniques hors de Palestine~”. Orient XXI, 13/6/2014.
• Enderlin, Charles. Par le feu et par le sang. Le combat clandestin pour l’indépendance d’Israël, 1936-1948. Paris: Albin Michel, 2008.
• Filiu, Jean-Pierre. “~L’assassinat par Israël du médiateur de l’ONU en Palestine~”. Le Monde, 14/10/2018.
• Khalidi, Walid. Palestine Reborn. London-New York: I.B. Tauris and Ltd Publishers, 1992.
• Massad, Joseph. “~Le terrorisme des colons israéliens n’est pas nouveau. Il est à la base du projet sioniste~”, 17/8/2023.
• Nolin, Thierry. La haganah. l’armée secrète d’israël. Paris: Balland, 1972.
• Suarez, Thomas. “~Comment le terrorisme a créé Israël~”, 13/6/2019. 
• Yalin-Mor, Nathan. Israel, Israel…Histoire du groupe Stern 1940-1948. Paris: Presses de la Renaissance, 1978.

Á arabísku:

• بسيوني، أحمد. „~العصابات الصهيونيّة: الهاغاناه من ʾالحارسʿ إلى ʾالجنديّ وسلاحه~ʿ“. „عرب 48″، 19/3/2023.
• المركز الفلسطيني للدراسات الإسرائيلية (مدار). „~موسوعة المصطلحات: إيتسل~“.
• _. „~موسوعة المصطلحات: الليحي~“.
• __. „~موسوعة المصطلحات: متاحف في إسرائيل~“.
• __. „~موسوعة المصطلحات: „الهاغاناه~“.

Æviágrip höfundar:

Maher Charif er palestínskur sagnfræðingur, með doktorsgráðu í listum og hugvísindum frá Sorbonne-háskóla í París I. Hann er rannsakandi við „Institute for Palestine Studies“ og aðstoðarrannsakandi við „French Institute for the Near East – Beirut“.

Heimild:

• Institute for Palestine Studies, ‘The Roots of Zionist Terrorism’, Maher Charif, 13. desember 2023.