„Ég faðmaði börnin mín og konan mín skalf,“
skrifar Zaki A. Shargawi.
„Ég hélt að þetta væru endalokin.“
Þetta hlýtur að vera endirinn…
Í blóðugri og brjálaðri nótt færðust sprengingarnar nær og nær og eldarnir gleyptu það sem eftir var af þessum tjöldum og íbúum þeirra.
Ég hélt að þetta væru endalokin.
Ég faðmaði börnin mín og konan mín skalf, eins og jarðskjálfti upp á 7 stig væri að hrista viðkvæma líkama okkar.
Við sátum í horninu í tötralegu tjaldinu okkar, sem gat ekki verndað okkur fyrir sumarhitanum eða vetrarrigningunum, svo hvernig gat það verndað okkur fyrir tonnum af sprengjum?
Sprengjuárásirnar hættu…
Og ég hafði aðeins eitt í huga: að finna öruggt skjól fyrir litlu fjölskylduna mína.
Ég kveikti á símanum mínum, skoðaði Facebook, leitaði að einhverjum.
Ég sendi út beiðnir hér og þar, eftir að stjórnvöld heimsins höfðu snúið baki við okkur.
Ég skrifaði mikið, ég sárbændi mikið.
En enginn hlustaði, enginn svaraði.
Örvæntingin byrjaði að læðast að mér aftur, en að þessu sinni var hún sterkari, dýpri og svartari…
Og skyndilega…
Og skyndilega…
Fékk ég tilkynningu um ný skilaboð.
Kona sem ég þekkti ekki, langt að, skrifaði mér: „Ég sá færsluna þína. Segðu mér, hvað þarftu?“
Ég hikaði andartak…
Hvað gæti ókunnug kona, á bak við skjá, boðið fjölskyldu sem andar að sér ösku og sefur í ótta?
Ætti ég að spyrja? Átti ég að útskýra?
Ætti ég að virðast veikburðari en ég er?
En eitthvað í orðum hennar, í einfaldleika þeirra, í tímasetningu þeirra, fékk mig til að halda fast í þau eins og drukknandi maður grípur i strá.
Ég skrifaði henni: Ég þarf bara öruggan stað. Börnin mín þola ekki aðra nótt.“
Minútur liðu áður en hún svaraði: „Ég geri það sem ég get. Bíddu eftir mér.“
Og ég beið …
Og á meðan ég beið sveiflaðist hjarta mitt á milli vonar sem ég hafði ekki þekkt í marga mánuði og ótta við enn önnur vonbrigði sem myndu eyðileggja það sem eftir var.
Svo …
Síminn titraði aftur.
Skilaboð frá henni.
„Mér tókst að tryggja þér og fjölskyldu þinni hentugt tjald. Ég óska ykkur öryggis ávallt.“
Líkami minn skalf… Ó, guð minn góður, hvað er ég að sjá? Er mig að dreyma?
Ég las orðin aftur og aftur, hræddur um að ég hefði ímyndað mér þau eða misskilið þau.
En ég var ekki að ímynda mér neitt.
Hún hafði gert það sem margir aðrir höfðu ekki gert. Kona sem þekkti mig ekki rétti út hjálparhönd í myrkrinu og kveikti á kerti í hjarta mínu.
Dagarnir liðu, dag eftir dag, og ég lifði í ljósi þessara skilaboða, þessarar litlu, stórkostlegu athafnar.
Ég var hræddur … hræddur um að þessi vonarneisti myndi slokkna, að þetta yrði fljótandi augnablik, að ég myndi vakna einn morguninn og upplifa mig aftur einan.
Eina nóttina var ástandið mjög erfitt og það voru margar sprengingar nálægt tjaldinu okkar. Hún talaði við mig á meðan í skilaboðum.
Ég spurði hana: Viltu vera hjá mér, þar til yfir lýkur?
Hún: Já, ég mun vera hjá þér.
Ég: Það verður erfitt.
Hún: Já, ég veit, en ég mun vera hjá þér.
Þá rofnaði netsambandið, en ég vissi að hún yrði með mér.
Frá þeirri stundu var hún ekki lengur einungis skilaboð í símanum mínum; hún varð eins og samúðarfullur, blíður andvari sem fylgdi mér í þessari eldraun.
Samband okkar þróaðist ört, þar til hún varð mér sem önnur móðir – móðir út frá samúð, ekki blóði, út frá göfuglyndi, ekki ætterni.
Hún spurði um börnin mín, sendi mér alla þá aðstoð sem hún gat og hlustaði á andvarp mitt eins og hún væri að létta af mér þunga alheimsins.
Ég skrifaði henni um ótta minn, kuldann, hungrið og hún svaraði með orðum eins og tunglsljós á dimmri nóttu: „Ég er hér .. vertu ekki hræddur.“
Ég lærði af henni að mannkynið þarf ekki landamæri, þjóðerni eða kunnuglegt andlit.
Það er nóg að hafa pláss í hjartanu fyrir aðra og þú verður alheimurinn í augum þeirra.
Úr miðju stríði, úr djúpi öskunnar, varð til saga okkar á milli…
Saga um hlýju í frosti og saga um móðurhlutverk ólík öllum öðrum. Saga sem kenndi mér að ókunnugir eru stundum nær en ættingjar.
Þökk sé þessari ótrúlegu konu, sem breytti hinu ómögulega í veruleika og örvæntingu í von …
Hún var ekki bara vegfarandi; hún var björgunarlína sem bjargaði mér frá drukknun, þar til hún varð að brú vonar.
Hönd hennar, sem hún rétti mér í miðju myrkrinu, bjargaði mér ekki aðeins, heldur endurreisti trú mína á mannkynið.
Að lokum skal ég segja ykkur hver hún er …
Hún er ekki fræg, hún hefur ekki afgerandi titil og hún birtist ekki á skjánum.
Hún er kannski venjuleg kona í augum annarra, en í mínum augum var hún kraftaverk.
Hún gerði orð sín að skjóli og hjarta sitt að heimili. Hún trúði á mig þegar heimurinn gleymdi mér og rétti mér hönd sína til að draga mig úr djúpi örvæntingar.
Hún er … yndisleg móðir mín, Kristín S. Bjarnadóttir.
Birtist í Morgunblaðinu.