Þær blóðugu og gegndarlausu þjóðernishreinsanir sem nú viðgangast jafnt á Gasa og Vesturbakkanum fyrir botni Miðjarðarhafs hafa augljósan og raunar yfirlýstan tilgang af hálfu stjórnvalda í Ísrael; að koma heimamönnum þaðan á burt, hverjum og einasta, lífs eða liðnum, á að giska sjö milljónum manneskja, og eru þá átta milljónir palestínskra flóttamanna ótaldar, sem fá ekki snúa aftur heim.
Og höfum þetta alveg á hreinu; þjóðarmorðið á svæðinu er til þess gert að ræna araba öllum byggðum sínum og löndum, svo og hvaða afkomumöguleikum sem er.
Vesturbakkinn er núna harðar leikinn en fréttir megna að segja frá. Það er vegna þess að athyglin beinist að Gasa. Það er eðlilegt, enda berast þaðan stærri og hræðilegri fréttir en áður hafa heyrst og sést í illvígri orrustusögu þessa heimshluta. Staðfestar tölur segja að 75 þúsund Palestínumenn hafi verið drepnir á síðustu tveimur árum á Gasa og 180 þúsund hafi særst á sama tíma, en rannsóknir benda þó miklu fremur til þess að tala drepinna muni vera á þriðja hundrað þúsund, þar af börn um þriðjungur. Það skýrist af því að 90 prósent af mannvirkjum á Gasa eru nú rústir einar, og enn er ekki vitað hvað leynist undir flestum þeirra. Verkfræðingaflokkar á vegum Ísraelshers eru svo að fletja það út sem eftir stendur af byggingum á ströndinni, með stóreflis jarðýtum. Bráðabirgðatakmarkið er að safna saman þaulsetnustu aröbunum á Gasa í aðþrengt gettó í borginni Rafha, í samvinnu við Bandaríkjastjórn, og skella þar í lás, að við lögðu banni við hjálparstarfi. Nú þegar ræður Ísraelsher 60 prósent af löndum Gasa, en lokatakmarkið er að taka þau öll yfir.
Í skjóli þessara átakanlegu heimsfrétta er fólkið flæmt frá átthögum sínum á Vesturbakkanum. Ísraelar hafa raunar alltaf nýtt sér það, þegar augu heimsins beinast að Gasa, að sækja ákaft fram á bökkum Jórdan, en arababyggðirnar á hæðunum upp af ánni hafa þeir ekki látið í friði frá 1967.
„Allt er þetta að gerast að okkur alsjáandi, okkur sem teljum að alþjóðalög um fullveldi og mannréttindi hafi einhverja þýðingu, og að saklaust fólk hafi skjól af þeim.“
En nú er lokahreinsunin hafin. Á allra síðustu misserum hafa Palestínumenn neyðst til að flýja 35 þorp á Vesturbakkanum vegna ofsókna ólöglegra landránsmanna og ísraelska hersins, sem henda auk þess gaman að því að drepa tvo fyrir einn, eins og það er látið heita á stuttermabolum dólganna, en það merkir að beina byssunum að óléttum heimakonum, og hleypa dauðaskotunum af.
Þess utan er ásetningurinn jafn einbeittur og hann er yfirgengilegur. Nú um stundir er sérstök áhersla lögð á að rífa verðmæta ólífuakra heimamanna á Vesturbakkanum upp með rótum, svo nemur þúsundum hektara, en það er liður í því að taka lifibrauðið af palestínskum fjölskyldum á staðnum. Það er til viðbótar háum múrveggjunum sem hlykkjast um þennan hluta Palestínu – og jafngildir nú vegalengdinni frá Reykjavík til Vopnafjarðar – en þeir eru ekki síst til þess gerðir að aftra för innfæddra til og frá vinnu, og gera þeim ókleift að koma afurðum sínum á markað í tæka til. Vesturbakkinn, rétt eins og Gasa, hefur í rauninni breyst í fangelsi fyrir margt löngu – og tilgangurinn er sá einn að gera aröbum það ómögulegt að draga fram lífið í heimkynnum sínum. En þeir muni þá smám saman sópast á burt, svo byggðir landræningjanna fái að flæða óhikað um allan Bakkann.
Allt er þetta að gerast að okkur alsjáandi, okkur sem teljum að alþjóðalög um fullveldi og mannréttindi hafi einhverja þýðingu, og að saklaust fólk hafi skjól af þeim. Því er ekki að heilsa á þjóðlandi Palestínumanna. Það má ræna því að vild, og svívirða allt sem þar er fyrir, og ekki drepa aðeins mæður og börn, sem hefur verið sérstakt takmark ísraelskra hermanna í sjálfu sér, heldur hafa þeir einsett sér að drepa fjölda starfsmanna Sameinuðu þjóðanna á svæðinu á undanliðnum tveimur árum, og eru þá fallnir starfsmenn hjálparsamtaka ótaldir, sem hvoru tveggja brýtur gegn öllum grundvallarsamþykktum samtakanna.
Ísrael á þar af leiðandi ekki heima í samfélagi þjóða, og sýnir með gjörðum sínum, að réttast er að víkja þeim úr SÞ.
Alþjóðadómstóllinn telur líklegt að þjóðarmorð fari nú fram á Gasa. Samningurinn gegn þjóðarmorði leggur ærnar skyldur á herðar ríkja sem hafa undirritað hann. Að slepptum yfirlýsingum verða aðgerðir að fylgja, þar á meðal refsingar á borð við viðskiptabann og sniðgöngu á sviði menningar og íþrótta.
Palestína er nefnilega Víetnam okkar kynslóðar.
Birtist á DV/Eyjan.